Market alışverişine çıkan bilinçli tüketicilerin birçoğu, pastane reyonundaki şerbetli tatlılardan veya hamur işlerinden uzak durarak vicdanını rahatlatmaya çalışıyor. Bunun yerine sepetler, 'tamamen doğal' etiketiyle satılan granolalar, ekstra protein ilaveli barlar, 'gerçek meyve parçacıklı' olduğu iddia edilen yoğurtlar veya bitkisel sütlerle doluyor. Ancak uzmanlar, sağlıklı yaşam trendine uygun görünen bu masum tercihlerin arka planında ciddi bir tehlikenin yattığını belirtiyor: Gizli şeker.
Ambalajdaki 'Doğal' İfadesi Sizi Yanıltmasın
Raflarda 'süper gıda' veya 'organik' ambalajıyla yer alan birçok ürün, aslında vücudun ihtiyaç duyduğundan çok daha fazla şeker barındırıyor. Nörobilim ve psikiyatri alanında uzmanlaşmış Profesör Nicole Avena, gıda firmalarının tüketicinin dikkatini dağıtmak için zekice kurgulanmış pazarlama stratejileri kullandığına dikkat çekiyor. Avena'ya göre, sağlık bilinci yüksek markalar olsa da, endüstriyel üretim yapan dev firmaların çoğu halk sağlığından ziyade satış grafiklerine odaklanıyor. Bu durum, ambalaj üzerindeki 'katkısız' veya 'fit' gibi cezbedici kelimelerin, içeriğindeki yoğun ilave şeker gerçeğini örtbas etmesine neden oluyor.
Aşırı şeker tüketimi, sadece kilo problemine yol açmakla kalmıyor; doymuş yağ ve tuz ile birleştiğinde kalp hastalığı, diyabet ve obezite gibi kronik rahatsızlıkların riskini artırıyor. Yapılan araştırmalar, ortalama bir tüketicinin yılda yaklaşık 26 kilogram ilave şeker tükettiğini gösteriyor. Bu şekerin büyük bir kısmı asitli içeceklerden gelse de, geri kalanı kahvaltılık gevrekler, hazır makarna sosları, paketli sandviçler ve hatta 'tam tahıllı' olarak satılan ekmeklerin içine gizlenmiş durumda.
Gıda Sektöründe Yeni Dönem: Tatlandırıcı Hilesi
Şeker alımını kontrol etmenin en güvenilir yolu, ürünlerin arkasındaki besin etiketi tablosunu okuma alışkanlığı kazanmaktan geçiyor. Ancak gıda endüstrisi, yasal düzenlemelerin etrafından dolaşmanın yeni yollarını bulmuş durumda. Son yıllarda yapılan düzenlemelerle 'ilave şeker' miktarının belirtilmesi zorunlu hale gelince, üreticiler strateji değiştirdi.
Firmalar, ürünlerdeki şeker miktarını kağıt üzerinde düşük göstermek için rafine şeker veya mısır şurubu kullanımını azalttı. Ancak lezzetten ödün vermemek adına, bu boşluğu yasal olarak 'ilave şeker' sınıfına girmeyen alternatif tatlandırıcılar ile doldurmaya başladılar. Özellikle keşiş meyvesi (monk fruit) ve bir şeker alkolü olan eritritol gibi maddeler, ürünlerin içindekiler kısmında sıkça görülmeye başlandı. Uzmanlar, bu değişim nedeniyle market raflarındaki gıdaların eskiye oranla tat olarak daha şekerli hale geldiğini, ancak etiketlerde bunun tam olarak anlaşılamadığını vurguluyor. Tüketicilerin, 'şeker ilavesiz' ibaresine aldanmayıp içerik listesini detaylı incelemesi hayati önem taşıyor.
AP News
